Ηλίου Νίκη
Μες στην σκιά ήσουν το φως
Πίσω απ’ την έκλειψη το ολόγιομο φεγγάρι
Μες στην βροχή ήσουν θεός
Μέσα στο θέρος το ολόδροσο ποτάμι
Μες στα μεγάλα μαύρα μάτια σου
ξανθές ανταύγειες της ανατολής
να μου χαμογελούν,
Μες στην σιωπή χιλιάδες λέξεις
να μιλούν,
κοχύλια του καλοκαιριού
σ’ απέραντο ακρογιάλι .
Κι εγώ σαν φως μες στην σκιά
να διασχίζω γη και ουρανό
με τ’ ασημένια μου φτερά
Μέσα απ’ το σώμα σου να ξαναγεννηθώ
όπως αγγίζει απαλά ο ήλιος το σκοτάδι .
Στεριά
Το Σώμα σου σαν λευκό πετράδι έστεκε στην μέση του πελάγου .
Οι μνήμες του βυθού το
κρατούσαν ζωντανό, μέσα σε χέρια από αφρό.
Ζεστά κύματα νανούριζαν τα αθέατα όνειρά σου.
Πόσα φιλιά από γιασεμιά, πόσα φεγγάρια
του Αυγούστου,
να λάμψουνε και να κρυφτούν.
Αυτό το Σώμα,
μισό γης, μισό ουρανού,
να ξαναφέρουνε κοντά μου
Πόσες αλήθειες κι αν μου πεις,
Πόσες αλήθειες κι αν σου πω
Το Σώμα σου να γίνει η στεριά μου.
Η Λυγερή Οικονομοπούλου γεννήθηκε στη Χαλκίδα και σπούδασε κλινική ψυχολογία στο Νανσύ (Nancy) της Γαλλίας. Συνέχισε τις σπουδές της στον τομέα της ψυχοπαθολογίας στη Μπεζανσόν (Besançon) της Φρανς-Κοντέ (Franche-Comté). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα αφιερώθηκε στην ψυχανάλυση, με την οποία ασχολείται επαγγελματικά ιδιωτεύοντας και διδάσκοντας στο Ινστιτούτο Κλασικής Ψυχανάλυσης (ΙΚΨ) μέχρι και σήμερα. Κομβική στιγμή στη ζωή της υπήρξε η μεταμόσχευση ήπατος στην οποία υπεβλήθη το 2020. Έκτοτε, δραστηριοποιείται δημόσια για την ευαισθητοποίηση του κοινού σχετικά με τη δωρεά οργάνων. Οι «Ψυχικοί ηλίανθοι» είναι το πρώτο βιβλίο της (Πηγή : Εκδόσεις Ιωλκός).
Τα ποιήματα που δημοσιεύονται είναι ανέκδοτα προς το παρόν, όμως δείχνουν την ικανότητα της ποιήτριας να ταξιδεύει τον αναγνώστη με στίχους λιτούς, που φτάνουν σαν χάδι σε πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης και φωτίζουν μοναδικά την δημιουργία της φύσης. Το βλέπουμε στο ποίημα Ηλίου Νίκη στις «ξανθές ανταύγειες της ανατολής/να μου χαμογελούν», στις λέξεις «κοχύλια του καλοκαιριού/σ’ απέραντο ακρογιάλι», την ερωτική αναγέννηση με την μοναδική απαλότητα της στιγμής που «αγγίζει απαλά ο ήλιος το σκοτάδι.
Στη Στεριά, το ερωτικό αντικείμενο παρουσιάζεται «σαν λευκό πετράδι έστεκε στην μέση του πελάγου», περιτριγυρισμένο από φιλιά από γιασεμιά και αυγουστιάτικα φεγγάρια και άλλα στοιχεία της φύσης μέχρι την αποκάλυψη του μεταφορικά δοσμένου πόθου : «Το Σώμα σου να γίνει η στεριά μου». Ευχαριστούμε για την τιμή της προδημοσίευσης στις Λογοδιαδρομές και ευχόμαστε να ταξιδέψουν και να αγγίξουν ψυχές και πολλές γωνιές της γης.