Μια χαρτογράφηση των σχέσεων στους δρόμους της πόλης
Δρόμο-Λόγια, Γιώργος Αντωνόπουλος, εκδ. ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού, Θεσσαλονίκη 2026
Τα «Δρόμο-Λόγια» του Γιώργου Αντωνόπουλου είναι μικρές εκδρομές που ζουν μέσα στον φόβο, αλλά στο τέλος μια φωτεινή συνειδητοποίηση προβάλλει ως προορισμός. Πρόκειται για μια συλλογή αυτοτελών ιστοριών που γεννήθηκαν μέσα από την καθημερινή μετακίνηση και τις ψυχικές μεταβιβάσεις του κόσμου.
Περάσματα κυλούν μέσα από αδικίες που γεννούν βία και ενοχές, παρεξηγήσεις που ξεκαθαρίζουν τα μηνύματα των σχέσεων, ανασφάλεια για τον περίγυρο, παραδείγματα κατάχρησης εξουσίας, επικίνδυνη αδρεναλίνη και ρίσκο που υπερισχύει της ασφάλειας. Όλα αυτά, μαζί με το ανικανοποίητο των γονιών που φουντώνει την κρίση στη σχέση γονιών-παιδιών, συναντήθηκαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Μια πορεία από το «Έτσι είναι ο κόσμος» (σελ. 25) έως το «Είχα ακόμη να δω και να ζήσω πολλά…» (σελ. 30). Κάθε διαδρομή είχε θέα τον φόβο, κι αυτός διαρκούσε για χιλιόμετρα. Στο τέλος όμως ξεπρόβαλαν οι πινακίδες προς τη λύτρωση, σαν τη θύμηση αγαπημένων προσώπων που γεννούν γλυκές αναμνήσεις και μας καλούν να γυρίσουμε σε μέρες αθωότητας.
Η άφιξη στην Αθήνα διατήρησε τον φόβο μέσα από παράλογες πράξεις των ανθρώπων, ο οποίος όμως κατέβηκε στην πρώτη στάση. Η πρωτεύουσα διάνυσε παιχνιδιάρικες ερωτικές διαθέσεις, ώριμα όνειρα που χάθηκαν όμως στο ταξίδι του μεθυσιού, την παρέα που κάνει ευχάριστη την οδήγηση στην καθημερινότητα, την ανιδιοτελή αγάπη των πλασμάτων, την κατανόηση των προτεραιοτήτων, την εκτίμηση των απλών πραγμάτων και, τέλος, τις ψυχές που έφυγαν άδικα και αξίζουν σεβασμό για να βρουν δικαίωση στο ταξίδι των ζωντανών. Η Αθήνα ως σταθμός είναι «με τις ουλές της, αλλά όμορφη» (σελ. 60).
Οι πρωταγωνιστές είναι άντρες και παραδέχονται τους φόβους τους, αλλά και τη σημασία της αντρικής φιλίας στη ζωή τους. Δείχνουν στιγμές ερωτισμού με το άλλο φύλο, τρυφερότητα ή και αγανάκτηση προς την οικογένεια, αγάπη για τα ζώα. Τους αναγνωρίζουμε στα αδέρφια μας, στους φίλους μας και σε γνωστούς μας. Αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό, ανεξαρτήτως φύλου, όταν φοβάται, συμπονά και θυμώνει. Στις επιλογές που κάνουμε, που μοιάζουν με τη συγκοινωνία που θα μας βγάλει σε κοντινές ή μακρινές περιοχές, σε ήρεμες ή επικίνδυνες γειτονιές.
Σε μια εποχή που ο φόβος κατακλύζει τους δρόμους και εμποδίζει τα λόγια, οι ρεαλιστικές αυτές διαδρομές του βιβλίου μπορούν να εντοπιστούν στον χάρτη κάθε ανθρώπου. Ο προορισμός χρειάζεται ανθρώπους που οδηγούν προσεκτικά, ρόδες σταθερές και φώτα ανοιχτά.
Η Κατερίνα Γιαννακοπούλου μας συστήθηκε πρόσφατα με την ποιητική συλλογή της «Φωτεινά σκοτάδια» (εκδ. Ιωλκός) και σε πρόσφατη συνέντευξή της δηλώνει ότι «Τα λόγια και τα συναισθήματά μας δεν είναι αποκλειστικά δικά μας». Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Είναι καθηγήτρια ξένων γλωσσών και μιλάει έξι γλώσσες. Κατέχει μεταπτυχιακές σπουδές στις Κοινωνικές επιστήμες με ειδίκευση τα παιδιά, στις Ρομανικές γλώσσες, στις Βαλτικές γλώσσες, και στην Εκπαίδευση των γλωσσών. Είναι τιμή μας η φιλοξενία κειμένων της στις Λογοδιαδρομές.