Κάτι σαν νερό
Ιδρώνουν συχνά
οι σκέψεις μου με αλάτι,
εξαφανίζεται η επιμονή τους
μες στην υγρασία των χειλιών μου,
γίνονται απλά επίμονα παιχνίδια
ενός μυαλού που έμαθε να πονά
να αναμένει και να αναζητά
επίδοξες ταυτίσεις.
Σιγά σιγά γίνομαι και εγώ μια σταγόνα,
ένα ρηχό ποτάμι
που δεν έχει άλλο να δώσει.
Διατηρώ την κοίτη μου
θαλάσσια και από την άλλη ανήκω
στον ουρανό.
Είναι που δεν έχω άλλο αίμα
παρά μόνο λίγο νερό
για να ξεδιψάσουν όλοι,
μην τυχόν και αδικήσω άθελά μου
τις επιτροπές των κριτών μου ‧
ιδεατά εξάλλου θα έπρεπε να εξαφανιστώ
να σπάσω κι άλλο το σώμα μου
να το λυγίσω και ύστερα να κυλήσω
σε έναν λόφο δίχως πλαγιά
αιωρούμενος σ’ ένα “άν”
και σ’ ένα “κάποτε”.
Είναι που οι άνθρωποι γίναν θεοί
και ξέρεις αυτό πως πάει
είναι ο κανόνας τους αλάνθαστος
όπως και η μνήμη τους λειψή.
Και κάπου εκεί είσαι εσύ
μ’ ένα μικρό ρυάκι στα σπλάχνα σου
– μια ανάμνηση απ’ όλα όσα
σε κάνουν για λίγο ακόμη άνθρωπο.
Τουλάχιστον έτσι παραμένεις νερό,
νερό και θάλασσα και ανέμοι
έστω και αν διαμελίζεσαι
σε καθρέπτες αλύγιστους
με χαραγμένη τη φωνή σου
στο πράσινο ποτήρι του καφέ.
O Γιώργος Δρίτσας γεννήθηκε το 1994 στην Κόρινθο. Είναι απόφοιτος του Φ.Π.Ψ. (Φιλοσοφία, Παιδαγωγική, Ψυχολογία) της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, στο οποίο και συνέχισε τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές του. Το 2016 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Η ηχώ του Ζαρατούστρα, σε μορφή αυτοέκδοσης, ενώ από τις εκδόσεις Οδός Πανός κυκλοφορούν οι, κοινής θεματικής, ποιητικές συλλογές του σκιά θανάτου (2022) και το ματωμένο όνειρο (2023), με παλιά και νέα ποιήματά του. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακά και έντυπα περιοδικά και ανθολογίες.
To ποίημα ‘Κάτι σαν νερό‘ επιλέχθηκε από τον ίδιο τον δημιουργό για να φιλοξενηθεί στις Λογοδιαδρομές και μας τιμά ιδιαίτερα αυτή η συμβολή στις διαδρομές του λόγου και της γραφής.
