Από την ποιητική συλλογή Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα, Εκδόσεις Θράκα 2026
Αντιφάσεις
Τι νέα είχαμε από την πραγματικότητα;
Η μέρα θα κάνει σιωπή
και θα φύγει
Από το κενό θα το σκάσει
Αυτό ανάμεσα
στα δόντια και το δάγκωμα
Μην με ρωτήσεις την αιτία
Αγγίζω με τα μάτια
μα η εικόνα
διαφεύγει
Γεμάτη αντιφάσεις
επιτίθεται
Μια στιγμή
ο θεός
Μια στιγμή
και ο άνθρωπος
Αυτή η σύγκρουση
πάντα εσένα
νικητή βγάζει
Πρόλαβες να πεθάνεις
πριν νόημα
γίνεις στα χείλη
Ατόφιος λέξεις
Σαν την πραγματικότητα
που πάντα μακριά μου
ξεγλιστράει.
Η παράσταση
Δεν θέλω να γράφω για λουλούδια,
έρωτες κι αστέρια δήθεν ξεχωριστά
Δεν θέλω άλλες παρομοιώσεις γυναικών
με πρόσωπα χρυσά σαν ήλιους
Δεν θέλω μελό φράσεις με βαριά νοήματα
Η βρομιά, βρομιά παραμένει και το κατακάθι
μόνο στα φυτά κάνει καλό
Δεν θα σωθεί κανείς αθώος στο φινάλε
Δεν θέλω με πυροτεχνήματα αυτή μου
την παράσταση να ξεκινήσω
Ας γίνω πιστός όσων τη φυγή διαλέξανε
και θανάτους ας ευχηθώ
Έτσι κι αλλιώς το ψέμα και η αλήθεια
από τη σκηνή μαζί θα αποχωρίσουν
σε αποσύνθεση.
Η Αγγελική Κουντουράκη γεννήθηκε και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Δημιουργικής γραφής του ΕΑΠ. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές που έχουν εκδοθεί τα τελευταία δύο έτη καθώς και σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά τέχνης. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Nigredo» εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2023 από τις εκδόσεις ΑΩ και ήταν στη Βραχεία Λίστα των Λογοτεχνικών Βραβείων της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.
Με τη δεύτερη ποιητική της συλλογή «Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα», Εκδόσεις Θράκα 2026, αποδεικνύει ότι η ποιητική ωριμότητα συναντά το προσωπικό βίωμα και την κοινωνική πραγματικότητα σε μια γραφή που ρέει και συνομιλεί. Στις Αντιφάσεις, με θαυμαστή δεξιοτεχνία το μεγαλείο του Νίκου Καρούζου συνεχίζεται σε μικρή φόρμα στο κενό που σκάει «ανάμεσα στα δόντια και το δάγκωμα» και εικόνες που η ποιήτρια αγγίζει με τα μάτια, αλλά διαφεύγουν. Στην Παράσταση, η αναζήτηση της Αλήθειας αναδύεται ανυπόκριτα και πηγαία : «Δεν θέλω μελό φράσεις με βαριά νοήματα /Η βρομιά, βρομιά παραμένει και το κατακάθι /μόνο στα φυτά κάνει καλό/…./ Έτσι κι αλλιώς το ψέμα και η αλήθεια/ από τη σκηνή μαζί θα αποχωρίσουν/σε αποσύνθεση.»