Τῆνος 2024 – Τό πρῶτο καλοκαίρι χωρίς
Ὅταν οἱ ὀπές στούς περιστερῶνες
γεμίζουν σκόρπια πούπουλα ἀπό ἄλλες ἐποχές,
μιά ἄηχη ἱερή εἰκόνα περιφέρεται στή Χώρα,
ἀπό τό μπαλκόνι ἀτενίζω τή Νῆσο τῶν Νεκρῶν,
Τόσο ὅμορφο νησί γιά να πεθάνεις ἤ γιά νά πιστέψεις
νά σμιλέψεις τό μάρμαρο
ἤ νά κυνηγήσεις λευκές χῆνες.
Οἱ διάφανες νηκτικές μεμβράνες στά πόδια τους
καθώς χοροπηδοῦν στίς στέγες των σπιτιῶν
φιλτράρουν τό φῶς,
ὁ αέρας μᾱς σηκώνει ψηλά
τόσο ἀνάλαφρους
με τις τσέπες ὄμως γεμάτες πέτρες πού λαμπυρίζουν
να μας τραβᾶν στό χῶμα.
Τόσο ὅμορφο νησί γιά νά κατανοήσεις,
τόσο ἰδανικό γιά ναυσιπλοῒα στό Ἀπέραντο Ἀπέναντι.
Χλόη Κουτσουμπέλη, Οἱ ἄνθρωποι δέν εἶναι τσαγιέρες, Εκδόσεις Κίχλη 2026
