ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Κίτρινα τα φύλλα, σαστισμένα,
ρίχνουν κλεφτή ματιά στο καλοκαίρι
που αχνοσβήνει,
ένα βλέμμα θλίψης στον αέρα που σφυρίζει.
Τα βήματα βαριά στο πλακόστρωτο.
Μακραίνει η νύχτα,
βαραίνουν οι ανάσες στο ταβάνι
σαν σπασμένα δακτυλίδια
μακρινών προγόνων.
Κίτρινη η σιωπή.
Το στόμα ανοίγει να δεχτεί τον σπόρο,
τα όστρακα στεγνώνουν στο ακρογιάλι.
Το μωβ των χρυσανθέμων σπάει το κέλυφος
στο χώμα.
Οι γυμνοσάλιαγκες γλείφουν το γρασίδι,
λειαίνουν τον δρόμο
να διαβούν ξανά οι αράχνες του χειμώνα.
Στην κοφτερή στέγη αιμορραγούν
τα περιστέρια
κι οι λέξεις χειρονομούν στο γκρίζο τζάμι.
Ικετεύουν τις σταγόνες
να ξεπλύνουν το κίτρινο της πλάνης,
να ροδίσει η αυγή με φως μενεξεδί
σαν ερωτικό φιλί.
Ευχαριστούμε την Δήμητρα Παλαπάνη για την επιλογή των Λογοδιαδρομών για την πρώτη δημοσίευση του ποιήματος “Οκτώβριος”, που χαρακτηρίζεται από ενδιαφέροντα στιγμιότυπα φθινοπωρινής εικονοποίας, όπως το μωβ των χρυσανθέμων που σπάει το κέλυφος στο χώμα, επιμελημένες παρομοιώσεις όπως οι ανάσες που βαραίνουν “σαν σπασμένα δακτυλίδια μακρινών προγόνων” και η αυγή που ροδίζει σαν ερωτικό φιλί και το κίτρινο της φύσης που η ποιήτρια επιλέγει για να ντύσει την πλάνη και τη σιωπή.