Π Ε Φ Τ Α Σ Τ Ε Ρ Α Π Ε Ν Τ Α Σ Τ Ε Ρ Α
Ἀπόψε ἡ νύχτα,
ντυμένη στὰ βελοῦδα
γλυκιᾶς ἀπαντοχῆς,
στὸ σαράφικο μιᾶς δυνατῆς βροχῆς,
ἐξαργυρώνει μὲ χρυσό
ἐπιταγὲς τῆς σιωπῆς,
κυοφορεῖ πεφτάστερα,
πεντάστερα ἐπωάζει
καὶ τὸ πρωὶ ποὺ φῶς θὰ λάμψει
στοῦ χλωμοῦ φθινόπωρου
τ΄ἅγιο μειδίαμα,
κάποιου σπαρμένου αἰνίγματα Ὀκτώβρη,
μιά σπίθα ἀπ΄ τὸν ἥλιο τῆς ψυχῆς
φλογίτσα γίνεται
βγαίνει ἀπ΄ τὸ περβάζι τῶν ματιῶν,
στὸν οὐράνιο θόλο ἀντανακλᾶται,
σχῆμα ἀλλάζει καὶ πυκνότητα,
ὑγρὸ καὶ στερεὸ κατόπιν γίνεται
κι ὕστερα ἀστέρι
καὶ νὰ ποὺ τὸ στερέωμά μου αἴφνης φώτισε
ἀστὴρ διάττων, χαρίεις καὶ αὐτόφωτος,
Ἐσύ.