Αναμνήσεις
Σε ονόμασα Παναγιά.
Με τάιζες γάλα και κάστανα
κι όταν έτρωγες το ξύλο της χρονιάς.
σε μένα ερχόσουν με κλάματα
και με φιλούσες.
“Τι έγινε πάλι;”, σε ρωτούσα.
Δεν απαντούσες.
Με κρατούσες σφιχτά στην αγκαλιά,
λες και ήξερες τι θ΄ακολουθούσε.
Αυτά θυμάμαι μερικές φορές
κι εξαγριώνομαι,
αλλά μετά ηρεμώ.
Περάσαν τα χρόνια,
αλλά το άδικο πονάει.
*** * ***
Λαμπιόνια
Σήμερα χάρηκα αρκετά.
Η μικρή στόλισε τους πίνακες με λαμπιόνια.
Αναβοσβήνουν και μου θυμίζουν φωτορυθμικό.
Κάθομαι για λίγο και τα χαζεύω,
Όταν νοιώθω άξαφνα τη διάθεσή μου να χαλάει.
Προσπαθώ να βρω τι φταίει.
Ανιχνεύω τη σκέψη μου.
Ίσως να φταίει που είναι περασμένη ώρα.
Κοιτάζω το ρολόι του τοίχου 2.00 π.μ.
Ίσως και να φταίει που αναλογίζομαι το φευγιό σου.
(Πέτρες, χώμα και γυαλιά, Εκδόσεις ΓΡΑΦΗΜΑ 2026)
Η Μαργαρίτα Γριμάνη είναι σύγχρονη Ελληνίδα συγγραφέας και ποιήτρια με εξαιρετικά πλούσιο έργο που εκτείνεται από την ποίηση έως τη σύγχρονη ιστορία και τη λογοτεχνική κριτική. Με περισσότερα από 15 εκδοθέντα βιβλία, έχει καθιερωθεί ως μια από τις πιο δραστήριες φωνές της σύγχρονης ελληνικής γραμματείας. Το έργο της χαρακτηρίζεται από τη θεματική ποικιλία και την ιστορική προσέγγιση, καλύπτοντας σημαντικές περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ειδικεύεται στη λογοτεχνική κριτική και έχει συμβάλει σημαντικά στη μελέτη της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Από τις εκδόσεις Έμβρυο έχουν εκδοθεί τα έργα: 1) Με τα φτερά της φαντασίας (ποιητικές σκέψεις), 2020 (επτά ποιήματα από αυτή τη συλλογή έχουν μελοποιηθεί), 2) Αναλαμπές και σκόρπιοι στίχοι (ποιήματα), 2022, 3) Μια ποικιλία παρακαλώ (130 ποιήματα σε μορφή χαϊκού), 2022, 4) Εναγωνίως ( ποιήματα ) 2023, 5) Οι ελπίδες ζητούν δικαίωση(ποιήμ.) 2024 6) Αχαρτογράφητες διαδρομές(ποιήμ.) 2024 7) Γυναίκες στο Θανατονήσι (ποιητική Συλλογή δομημένου ρεαλισμού) 2025
Η συλλογή Πέτρες, χώμα και γυαλιά,είναι το όγδοο πνευματικό της παιδί, στο οποίο με γραφή ρεαλιστική και αποφθεγματική, η Μαργαρίτα Γριμάνη θίγει θέματα της καθημερινότητας και του ατομικού βίου του ανθρώπου. Εισχωρεί με ματιά παρατηρητική και καυστική σε φαινόμενα της κοινωνικής πραγματικότητας αλλά και στοιχείων της ατομικότητας, όπως η ίδια την αντιλαμβάνεται, σε μια ενδοσκόπηση που η λιτότητα των στίχων μεγαλουργεί και νοηματοδοτεί χωρίς να κουράζει και χωρίς να αφήνει απροβλημάτιστο τον κάθε αναγνώστη. Δεν διστάζει να ειρωνευτεί δημιουργικά την ηλικία (Άτιμα πενήντα), τη μόδα (Συρμός), την κοινωνική υποκρισία (Λύκοι σαν τα πρόβατα), τις δυσχέρειες της επιβίωσης και των αλληλοσυσσωρευόμενων χρεών, τη ζωή στην πόλη (Κοινή ησυχία), τις συνθήκες εργασίας, ενώ παράλληλα δηλώνει σε μια αδρή κατάθεση εσώψυχης απολογίας : “μικρόβιο παιδικής ηλικίας η ποίηση/ που για λόγους επιβίωσης έγινα λογίστρια”.