Είναι κάπου δυο εβδομάδες τώρα,
που αυτή η ρωγμή γύρω από το χαμόγελό μου έχει αρχίσει να βαθαίνει
Δεν με ενοχλεί η όψη της, έχω σχεδόν συμφιλιωθεί μαζί της
Απλά αναρωτιέμαι αν πρόλαβες να την προσέξεις την τελευταία μας φορά
Αν πρόλαβες να αντιληφθείς αυτήν την μικρή αλλαγή σε εμένα·
Είναι παράξενο αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ αν την είχα πάντα μαζί μου
Ή αν αποφάσισε ξαφνικά να βγει στην επιφάνεια του κόσμου,
για να μπορέσει για μια στιγμή να πάρει την σκέψη μου από εσένα
Ίσως και να το κατάφερε στιγμιαία
καθώς την καλωσόριζα,
τότε στην πρώτη αντανάκλαση της μέσα από τον καθρέφτη
Μα να, τώρα σκέφτομαι και εσένα και αυτήν
Λέω, τι κρίμα! αν δεν πρόλαβες να την δεις να γεννιέται
Μπορεί εκείνη να κατάφερνε να σου προδώσει κάποιο μυστικό που έχω αρνιόμουν πεισματικά να
σου χαρίσω
Και ίσως τώρα, να κρατούσες στην μνήμη σου και κάτι ακόμη από εμένα
Βλέπεις, δεν θέλω αν ποτέ περάσω από το μυαλό σου
αν γίνει και με σκεφτείς
αν με ονειρευτείς στον ύπνο ή στον ξύπνιο σου
να υπάρχω χωρίς αυτήν
Κάνω αυτήν την σκέψη εδώ και ώρα και είμαι κάπως πεπεισμένη πια
πως δεν θέλω να έχεις κανένα νέο από εμένα
Για το πως είμαι, αν τρώω, αν κοιμάμαι καλά
ή αν τα βράδια πριν ξαπλώσω, τραβάω ακόμα το κλειδί πίσω από την πόρτα
περιμένοντας να ‘ρθεις
Μόνο για αυτήν την ρωγμή θα ήθελα να ξέρεις
Πως πλέον εκείνη θα κατοικεί μαζί μου,
έκδηλα, αμετάκλητα και χωρίς προϋποθέσεις
Εκείνη θα είμαι εγώ και εγώ αυτή,
Ανάκληση
της τότε παρουσίας σου και παιδί δικό σου.
Η Μαρία Σίμωση ζει και εργάζεται στην Αθήνα, λατρεύει τα ελληνικά νησιά – κάθε φορά που επισκέπτεται κάποιο, της κλέβει από την αρχή την καρδιά – αλλά έχει αδυναμία στον τόπο καταγωγής της, την Εύβοια. Έχει σπουδάσει Χρηματοοικονομικά, όμως η αγάπη της για την λογοτεχνία και την ποίηση την οδήγησαν να πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στην Δημιουργική Γραφή καθώς θεωρεί πως δεν είμαστε ένα μονοδιάστατο πράγμα αλλά μια σύνθεση των κλίσεων και των εμπειριών μας. Στο ερώτημα αν η ποίηση αντιγράφει την ζωή ή η ζωή την ποίηση, θα σου απαντήσει πως έρχονται κάποιες στιγμές που όλοι μας βρίσκουμε το θάρρος η ζωή μας να μιμείται την ποίηση ενώ κάποιοι περισσότερο θαρραλέοι τολμούν να γράφουν ποίηση που να μιμείται τις κοινοτοπίες μα και το αιφνίδιο της ζωής.