Μια μέρα σαν λευκό χαρτί Μια μέρα σαν τη σημερινή θα το έσκαγα με μια βαλίτσα στο χέρι μακριά από τη βία να σ'αγαπώ Μια μέρα σαν τη σημερινή θα έβλεπες τον καπνό της απουσίας μου γύρω από το λαιμό σου Μια μέρα σαν την σημερινή θα φούσκωνε από πάθος...

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ Να σ΄ αφήσω πάλι να μιλήσεις; Όπως παλιά που θόλωνες με τα χνώτα το τοπίο και χανόμουν μέσα σε υποθέσεις μέσα στα δικά σου χρώματα μια παράταιρης, άλλοι την είπαν αχρείαστης, έκρηξης -κανείς μας δεν έβλεπε τότε καθαρά τις λέξεις‧ έχεις...

Φθινόπωρο Σ’ αυτές τις φλούδες του καλοκαιριού Έτσι όπως λιάζονται στα λιθόστρωτα της μνήμης Σ’ αυτούς τους δρόμους που βήματα δεν αντηχούνε Έτσι όπως οι άνεμοι με φύλλα τους γεμίζουν Σ’ αυτό το θάμπος της λήθης που ολοένα απλώνεται Έτσι όπως τα...

                Αύγουστος Δεν είναι μήνας αυτός δεν έχει τίποτα απολύτως μια άδεια λέξη είναι μόνο να γεμίζει το στόμα δήθεν κι ούτε ένα κοχύλι στην παραλία έστω μια άσπρη...

- Ι - Περιμένοντας Στο στόμα του λύκου μονίμως ψάχνω το «αρνίον». Στη μέση του χάους «Εκείνον» που τάξη θα βάλει. Στην άγονη γη της ζωής μου νερό καθαρό κι ανεξάντλητο. Στο τέρμα του κόσμου αυτού αρχή ενός άλλου καιρού. «Παν εκ των οφθαλμών μου...

Ξύπνησα τεντώθηκα και κάτι κινήθηκε πίσω.Ένα φούντωμα από τρίχες εκεί χαμηλά στη μέση.Η ουρά βγήκε πρώτα,μετά τα γόνατα λύγισαν από μόνα τους και ήθελαν χώμα.Τα χέρια τεντώθηκαν κι έγιναν ποδάρια.Οπλές αντί για παλάμεςκαι λύπη αντί για δάχτυλα. Την...

Με λένε Αντιγόνη, Μόνο η μάνα μου με φώναζε Άντα Απόγονος γονιών αγαπημένων με ίδιο dna Για σας τεράτων Κι εγώ τότε τι είμαι; Σπόρος ακατάδεκτος για εσάς, καθρέφτης της μεγαλοψυχίας σας ή…; Σε στάση ικεσίας ψιθυρίζω αδιάλειπτα σ’ αγαπώ στον...

Έαρ απογυμνωμένο, αέναη προσμονή θάλασσα πλανεύτρα πώς πλανεύεις τους ποιητές; Εις νόστος με καλεί ποια πατρίδα ν’ ακολουθήσω σε ποια να προστρέξω; Διαφωνώ με αυτό που λέγουν « Όπου γης, πατρίς» Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα της μοναξιάς, του απείρου...

Σηκώθηκε η νύχτα, χωρίς φωνή, φορώντας το χρυσαφένιο της κάλυμμα Και το φεγγάρι - αμείλικτο, παρόν - να κοιτάει -, δίχως να χαμογελάει. Ότι απέμεινε αιωρείται σαν καπνός σ΄ άδεια αίθουσα, μια ανάμνηση που δεν θυμάμαι αν την έζησα ή την φαντάστηκα....

Ο βραβευμένος ποιητής και πεζογράφος Γιώργος Βέης παραχώρησε στις  Λογοδιαδρομές τέσσερα ποιήματα, από τα οποία δημοσιεύουμε αρχικά τη Νουβία, με θερμές ευχαριστίες για την τιμή που μας έκανε και την ευχή το έργο του να μας ταξιδεύει πάντα με τον...

Οι κραυγές κόπασανακριβώς τη στιγμή που άγγιξε τα χείλη της το πανάκριβο Dior κόκκινο κραγιόν της. Άνοιξε την οθόνη.Έστρεψε την κάμερα στο κέντρο της μεγάλης σάλας.Κορμιά σφαγμένα, σπαθιά σπασμένα, ασπίδες ανάποδα σαν πιατέλεςμε κομμάτια πηλού,...

Είναι κάπου δυο εβδομάδες τώρα, που αυτή η ρωγμή γύρω από το χαμόγελό μου έχει αρχίσει να βαθαίνει Δεν με ενοχλεί η όψη της, έχω σχεδόν συμφιλιωθεί μαζί της Απλά αναρωτιέμαι αν πρόλαβες να την προσέξεις την τελευταία μας φορά Αν πρόλαβες να...

-Ι- Δεν αποσύρθηκα – εξόρισα το θόρυβο. Στην καρδιά του δάσους γύρεψα σιωπή, όχι για να ξεχάσω τον κόσμο, μα για να τον δω χωρίς το ψέμα του. -ΙΙ- Κατοίκησα σε ξύλινο άδειασμα, χτίζοντας μέρα με τη μέρα τη σκέψη μου. Όσα δεν χρειάζομαι με βαραίνουν...

Βάζω Netflix.«Η Δίκη» του Welles σε ασπρόμαυρο,αλλά όχι σαν τα φίλτρα στο Insta -αυτά πονάνε τα μάτια και σε 24 ώρες χάνονται. Ο Κ. έχει θέμα.Ξυπνά και κάτι δεν πάει καλά.(Been there.) Τον ψάχνουν,αλλά κανείς δεν λέει το γιατί.Σαν το IT όταν...