Μάη, μελισσοκόμε και τρυγητή ονείρων,
άδραξε το φως και κάνε το στεφάνι…
Να, δες!
Κατηφορίζουν νιοι και νιες με τραγούδια ατίθασου ανέμου.
Ho, Ho, Ho Chi Minh στα πεζοδρόμια του Παρισιού
και στους κόκκινους ορυζώνες.
Ερωτήματα ανοιχτά, ποιήματα στους τοίχους.
Και η ρήξη,
πράξη πολιτικής ανυπακοής σε σύμβολα πεπαλαιωμένα.
Ω! Μάη, μέρα και Νύχτα μας Μεγάλη.
Κούβα, Αλγερία, Βιετνάμ και Άνοιξη στην Πράγα,
πολύτιμα, πολύχρωμα της ζωής μας δακτυλίδια,
συντροφιά πιστή του κάθε οδοιπόρου,
γίνατε απομεινάρια του καλοκαιριού ματαιωμένων χρόνων.
Ονειροπόλε,
“κάτω απ’το λιθόστρωτο υπάρχει παραλία.”
“Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες στους δρόμους της φωτιάς”.
