1. Allegro ma non troppo
Το καθαρό ποτάμι πηγάζει απ’ τη μήτρα της μητέρας γης
κι εκεί εκβάλλει.
Καμιά φορά ξεχνούσα πως ήμουν απ’ τη γη,
ζούσα απ’ τη γη και για τη γη
– όπως κι εσύ –
κι ότι είχα μέσα μου κλεισμένο ένα ποτάμι
– όπως κι εσύ.
Κοίτα λοιπόν που σμίξαμε
μέσα στον κύκλο της ατέρμονης ζωής και συνδεθήκαμε
με δαχτυλίδι από ατόφιο μέταλλο, βαρύ.
Τα βήματα μας συντονίζει ο ήχος της καμπάνας.
Allegro ma … non troppo.
2. Andante
Ο Άγιος Dunstan,
πυρόπληκτος,
καπνισμένος,
ακρωτηριασμένος,
προσεύχεται γονατιστός
ανάμεσα στα ερείπια του σπιτιού του.
Άμα σωπάσεις
κι ανάψεις με κατάνυξη κερί στα περασμένα
και τα ευχόμενα,
θα ακούσεις την καμπάνα του
να επισημαίνει τον αιώνιο χρόνο,
όχι εκείνον που κατά βούληση χωρίζει τα αδιαίρετα.
Είμαστε τα παιδιά του χρόνου, εσύ κι εγώ,
στραφταλιστοί κόκκοι της άμμου και καθρέφτες
στην κοίτη του αιώνιου ποταμού.
Έπειτα περπατήσαμε ως τον Τάμεση,
και χορέψαμε κατά μήκος της ανατολικής όχθης
ενώ η καμπάνα του St Dunstan κρατούσε το ίσο.
3. Scherzo
Ιδρώσαμε με τους χορούς!
Έλα να ξεδιψάσουμε στην παμπ.
Ποτάμια βύνης,
γέλια και μουσικές να μας σκεπάσουν τη φθορά.
Θυμήθηκες κάτι παλιά ανέκδοτα.
Δακρύσαμε ακριβά κρυστάλλινα δάκρυα.
Καμιά φορά ξεχνούσα πως ήμουν απ’ τη γη,
ζούσα απ ‘ τη γη και για τη γη
– όπως κι εσύ –
κι είχαμε μέσα μας κλεισμένο ένα ποτάμι.
4. Finale
Ποτέ μου δεν ξεχνώ τον Άγιο Dunstan,
πυρόπληκτο,
καπνισμένο,
ακρωτηριασμένο,
να προσεύχεται γονατιστός
ανάμεσα στα ερίπεια του σπιτιού του.
Λιγόστεψε το φως,
λιγόστεψε και το νερό,
όμως, μη σκας,
δροσίζομαι στο αιώνιο ποτάμι
που πηγάζει απ ‘ τη μήτρα της μητέρας γης
κι εκεί εκβάλλει.
Κι αν θες να με πιστέψεις,
ακούω πάντα την καμπάνα του St Dunstan
να επισημαίνει τον αιώνιο χρόνο,
όχι εκείνον που κατά βούληση χωρίζει τα αδιαίρετα.
Να μη λυπάσαι που’ χεις χρόνια να με δεις.
(Ναι! Έχουν περάσει χρόνια από τότε
που ρούφηξα απ’ τα μάτια σου ποτάμια βύνης
μαζί και το αλάτι της γης).
Είσαι κι εσύ απ’ τη γη,
ζεις απ’ τη γη και για τη γη.
Ξέρεις, έχω σκαρώσει μια σχεδία.
Όταν ακούσεις την καμπάνα του St Dunstan,
έλα να πάμε μια βόλτα στο αιώνιο ποτάμι.
Υακίνθη Ιωνά, 7/1/24.
Η Υακίνθη Ιωνά γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει στον Πειραιά. Είναι ποιήτρια και συγγραφέας παραμυθιών, και γράφει στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επίσης σπούδασε πιάνο στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Αργότερα έκανε το μεταπτυχιακό της στη Διδακτική της Αγγλικής ως Ξένης Γλώσσας. Εργάζεται ως καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 2011 έγραψε το πρώτο της ποίημα, το «Όραμα», και το πρώτο της παραμύθι, τη «Ροδογέννητη». Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Scarlet Sealwax»byIonaLockhart, εκδόθηκε από την εκδοτική εταιρεία Austin Macauley Publushers LTD με έδρα το Λονδίνο το Φεβρουάριο του 2022. Στις αρχές του 2023 κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο ΔΙΑΝΟΙΑ η ποιητική της συλλογή με τίτλο «Χορός ή Έσκαψες μέσα μου βαθιά για να φυτέψεις έναν ήλιο». Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικούς ιστότοπους και περιοδικά καθώς επίσης και σε ποιητικές ανθολογίες, κι έχουν τιμηθεί με βραβεία κι επαίνους σε πανελλήνιους και παγκόσμιους διαγωνισμούς.
Όπως διαφαίνεται από το ποίημα που δημοσιεύουμε και γράφτηκε, όπως δηλώνει η ίδια στις Λογοδιαδρομές, απνευστί χωρίς να αλλάξει ούτε λέξη, η γραφή της χαρακτηρίζεται από ποιότητα, συνοχή, αισθητική και βαθειά ανθρώπινα νοήματα που στο φινάλε ακροβατούν μεταξύ υπερβατικού και κοσμικού στοιχείου και τον αναστοχασμό της ανθρώπινης ματαιότητας.
