Στις πιέτες τοῦ φουστανιοῦ της μητέρας κρύβεται
Το κορίτσι μέ τή στέκα ἀπό λουλούδια.Η ντρο-
παλοσύνη, ἀθώα και ἀνυπόκριτη, σκιτσάρει τό
χαμόγελο στο πρόσωπό σου έτσι που τα λακκάκια
καί οι ρυτίδες φουσκώνουν. Θυμάσαι τη διαδρομή.
Ἀπό τή στέκα μέ τά λουλούδια ὣς τήν κοκάλινη
ταρταρούγα ἀπ΄τό ζωηρό καστανόξανθο στό
ἀδύναμο γκρίζο τῶν μαλλιῶν. Μά περισσότερο
βαραίνουν οἱ πιέτες στό φουστάνι πού δέν τίς
ἀγκάλιασε η μητρότητα.
*** * ***
Ἀκραγγίζω τή μορφή σου προσεκτικά.
Φοβᾶμαι μήν τή διαλύσω
μέ κάποιο ἂγγιγμα ἀδέξιο.
Τήν κοιτάζω ὁλοκάθαρη
Ἂν καί ἀπό κάποια ἀπόσταση.
Ἒπειτα ξυπνῶ καί βλέπω μονάχα
τή φυλλωσιά τῆς ἀκακίας νά διαπερνᾶ
τίς περσίδες μέ τή σκιά της.
Στόν τοῖχο χορεύει τό ἀπείκασμά της.
Ο Δημήτρης Κ. Μπαλτάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1999. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε με «Άριστα» το 2021. Είναι αριστούχος απόφοιτος του μεταπτυχιακού προγράμματος «Ρητορική, Επιστήμες του Ανθρώπου και Εκπαίδευση» του ίδιου Πανεπιστημίου. Έχει φοιτήσει στο σεμινάριο «Επιμέλεια και Διόρθωση Κειμένου» του Κέντρου Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης του ΕΚΠΑ. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν φιλοξενηθεί σε ποιητικές ανθολογίες. Έχει δημοσιεύσει επίσης μικρά πεζά, δοκίμια και κριτικά κείμενασε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και σε συλλογικά έργα. Έχει επιμεληθεί την ποιητική ανθολογία “Η ποίηση ως πράξη αντίστασης” (εκδόσεις Ειρήνη, 2026).
Στο Μετερίζι του χρόνου (εκδόσεις των ΦΙΛΩΝ, ΑΘΗΝΑ 2026), η έβδομη ποιητική συλλογή του Δημήτρη Μπαλτά, αφιερώνεται “σε όσους επιμένουν να ονειρεύονται / σε όσους παραμένουν ρομαντικοί / σε όσους αγωνίζονται για το δίκιο / σε όσους ακόμη αντέχουν” και είναι ένα ακόμα ταξίδι στη σύγχρονη κοινωνία και το σύγχρονο άνθρωπο με ισχυρά νοήματα, ρεαλισμό, συναισθήσεις και συνδηλώσεις που αφορούν τον καθένα. Ο ποιητής, που δηλώνει ότι “είμαι πάντα στο πλευρό των ηττημένων, γιατί στο βλέμμα τους κρύβουν μια ντομπροσύνη αψεγάδιαστη” και είναι καλά με τον εαυτό του, αγωνιά, απολαμβάνει, νοσταλγεί και καυτηριάζει ανισότητες και παθογένειες, αποδίδοντας παράλληλα με υψηλής αισθητικής στίχους τα συναισθήματα των ανθρώπων “στο μετερίζι του χρόνου”.