Το Σάββατο 16 Μαίου στις 19:00 ο Βιβλιοστάτης και οι εκδόσεις Ενύπνιο παρουσιάζουν τη νέα ποιητική συλλογή της Σταύρης Ντουμάζιου “Αποφασίζω έκλειψη”. Ομιλητές : Νίκος Κουρμουλής, συγγραφέας – δημοσιογράφος και Δημήτρης Βαρβαρήγος, συγγραφέας – κριτικός λογοτεχνίας. Ποιήματα διαβάζουν οι ηθοποιοί Νεκτάρια Παναγιωτοπούλου και Μαρία Μαλταμπέ και η ποιήτρια.
Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος γράφει για τη νέα ποιητική συλλογή της Σταύρης Ντουμάζιου :
Η Σταύρη Ντουμάζιου κάνει αισθητή την παρουσία της στα σύγχρονα ελληνικά γράμματα με την πρώτη της ποιητική συλλογή, Αποφασίζω Έκλειψη, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ενύπνιο. Μετά το θεατρικό έργο Κόκκινες τουλίπες και τη νουβέλα Όταν ο Λεν συνάντησε τον κύριο Σοφό (υπό έκδοση), η δημιουργός παρουσιάζει μια ώριμη και βαθιά προσωπική ποιητική κατάθεση.
Η συλλογή περιλαμβάνει εξήντα έξι ποιήματα, όπου η ποιήτρια ισορροπεί ανάμεσα στη ρεαλιστική γραφή και στη μεταφορική αλληγορία. Με λόγο ευθύ, χωρίς υπερβολές, η Ντουμάζιου φωτίζει τον εσωτερικό κόσμο των συναισθημάτων, τις ανθρώπινες πράξεις και αδυναμίες, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τις υπαρξιακές αναζητήσεις.
Η ποίησή της λειτουργεί ως διαλεκτική συνάντηση πραγματικότητας και ονείρου: ήπια σουρεαλιστική, αλλά συναισθηματικά γειωμένη, αποτυπώνει βιώματα με άμεση, καθαρή γλώσσα και μεστό συμβολισμό. Ο τίτλος Αποφασίζω Έκλειψη δεν περιγράφει μια πτώση. Την αποφασίζει. Δεν ακολουθεί το σκοτάδι – το καλεί. Και μέσα σε αυτό, αναζητά ό,τι δεν φαίνεται όταν όλα είναι φωτεινά. Εδώ, η έκλειψη δεν είναι φαινόμενο. Είναι στάση. Τα ποιήματα κινούνται σαν σκιές που δεν φοβούνται το φως, αλλά το διακόπτουν για να αποκτήσουν βάθος. Ίσως δεν είναι πάντα το φως που μας αποκαλύπτει, αλλά η απόφασή μας να το περιορίσουμε.
Πρόκειται για μια πολυεπίπεδη συλλογή που μιλά στον αναγνώστη για όσα όλοι βιώνουμε στην καθημερινότητα, προσφέροντας χώρο σε επιθυμίες, όνειρα και εσωτερική αρμονία.
ΤΟ ΝΥΧΤΙΚΟ
Το νυχτικό βγήκε στον δρόμο μοναχό–
το σώμα παραλήφθηκε–
μεταξωτό σχήμα της απουσίας,
κατάλευκο, ιδανικό κοντράστ για τα σκοτάδια.
Απόψε δε φυσάει έξω,
ακινησία δεν προέβλεψε το αθώο ύφασμα.
Νόμιζε έξω απ’ το δωμάτιο
θα το περίμενε ένας παράδεισος,
έτσι ελαφρύ.
Εν δυο, εν δυο
ζήλεψαν πόδια τα μανίκια
και βηματίζουν πρώτη φορά.
Παράξενη η ανθρώπινη ζωή–
δεν είναι μοναχά σιδερωμένη, ασιδέρωτη
στ’ άπλυτα ή στα πλυμένα.
Το νυχτολούλουδο στο απέναντι μπαλκόνι
ξεραμένο,
δυο μπουκάλια πλαστικά στο δρόμο,
στο πράσινο φανάρι η γυναίκα βάφει τα χείλια
ροζ.
Η πόρτα ασφαλείας δε σφάλισε καλά
ΕΙΔΗ ΧΡΗΣΤΙΚΑ
Είδη χρηστικά
πολλών χρήσεων
ή και μιας
το κουτάλι
το μαχαίρι
το κλειδί
και τόσα άλλα αντικείμενα από σίδερο
που εξυπηρέτησαν
την επιβίωση
ή τον χαμό.
Ανέχτηκαν δίχως αντίρρηση
τα χέρια που τα ακούμπησαν
και τον ιδρώτα τους,
μερικές φορές μπορεί και να τα αγαπήσανε.
Αν είχανε φωνή
αυτοί οι αθέλητοι ωτακουστές
πόσες ιστορίες θα είχανε να πουν
όχι από σίδερο δικές τους
αλλά για όλους τους ανθρώπους
των πολλών χρήσεων
ή και μιας.