Ετών εβδομήντα επτά Ορφανός και φρέσκος με ένα στήθος ευάλωτο ετών εβδομήντα επτά μου δίνει ραντεβού το ξημέρωμα Εκατό χρόνια μετά τον άδικο θάνατό μου με λυμένα όνειρα συναντηθήκαμε να ψαρέψουμε λέξεις με των χεριών του τις...
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ Κίτρινα τα φύλλα, σαστισμένα, ρίχνουν κλεφτή ματιά στο καλοκαίρι που αχνοσβήνει, ένα βλέμμα θλίψης στον αέρα που σφυρίζει. Τα βήματα βαριά στο πλακόστρωτο. Μακραίνει η νύχτα, βαραίνουν οι ανάσες στο ταβάνι σαν σπασμένα...
Ο «δομημένος» ρεαλισμός & η ευθύνη τού δημιουργού [...] Τρία στάδια «δομημένου» ρεαλισμού και το πρώτο εξ αυτών αποτελεί τη χωροχρονική καταγραφή ενός γεγονότος. Το πλαίσιο αυτό δεν είναι γενικό και αφαιρετικό. Αντίθετα, είναι εξαιρετικά...
1. Allegro ma non troppo Το καθαρό ποτάμι πηγάζει απ' τη μήτρα της μητέρας γης κι εκεί εκβάλλει. Καμιά φορά ξεχνούσα πως ήμουν απ' τη γη, ζούσα απ' τη γη και για τη γη - όπως κι εσύ - κι ότι είχα μέσα μου κλεισμένο ένα ποτάμι - όπως κι εσύ. Κοίτα...
Άλφα Μια μέρα, ακριβώς ενενήντα δύο άνθρωποι αναρωτήθηκαν : Μπορεί άραγε κανείς να πεθάνει πηδώντας από την πεζογέφυρα στις Τρεις Γέφυρες, πάνω από την Εθνική στο Περιστέρι της Αθήνας; Ωμέγα...
ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ Λαξευμένη η αλυσίδα της υπομονής... Πάει καιρός που οι ψυχικοί μου παλμοί αναγιγνώσκουν την παρακμιακή συμφόρεση της κοινωνίας. Ώρα μηδέν για να σκοντάψω σε ριψοκίνδυνα χαντάκια από φίλων χέρια. Ευφροσύνη Στρατιώτη © 16-9-2026 Η ΦΩΝΗ...
Η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΙΟΥΛΙΑ Ο θεός της έδωσε όλη την ευτυχία μαζεμένη και της την πήρε μονομιάς. Λες κι είχε πάρει το μερτικό που της αναλογούσε στα πρώτα 13 χρόνια της ζωής της και τώρα έπρεπε να περάσει στην άλλη πλευρά. Γεννήθηκε μοναχοκόρη και...
HOTEL DE LA GLORIA Ελάτε… Δεν είναι μακριά! Ελάτε πιο γυμνοί στο Τίποτε με την ομορφιά ελάτε νύμφες και νυμφίοι από την ξεχασμένη Ταρούσα όρθιοι σαν λεύκες, σαν αέρινες σημύδες Τα λάγνα μάτια, τα χάδια τα ερωτικά καλέσματα της ηδονής τα ανεξίτηλα...
ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ «Ἔστιν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ χωρὶς ἑκάστου τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι᾽ ἀπαγγελίας, δι᾽ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»....
Τῆνος 2024 – Τό πρῶτο καλοκαίρι χωρίς Ὅταν οἱ ὀπές στούς περιστερῶνες γεμίζουν σκόρπια πούπουλα ἀπό ἄλλες ἐποχές, μιά ἄηχη ἱερή εἰκόνα περιφέρεται στή Χώρα, ἀπό τό μπαλκόνι ἀτενίζω τή Νῆσο τῶν Νεκρῶν, Τόσο ὅμορφο νησί γιά να πεθάνεις ἤ γιά νά...
Από την ποιητική συλλογή Αν άφηνες τα χέρια σου ελεύθερα, Εκδόσεις Θράκα 2026 Αντιφάσεις Τι νέα είχαμε από την πραγματικότητα; Η μέρα θα κάνει σιωπή και θα φύγει Από το κενό θα το σκάσει Αυτό ανάμεσα στα δόντια και το δάγκωμα Μην με ρωτήσεις την...
Απ-Άνθρωπος Σε ονόμασαν Άνθρωπο, μα εσύ ένιωσες ασήμαντος. Είπες : Θα προσθέσω ένα Απ (up) , για ν΄ανέβω στον πιο ψηλό θρόνο και βρέθηκες στα τάρταρα. Τώρα, λίγο πριν τον αφανισμό, έφτασε η ώρα της αφαίρεσης. Είναι φορές Είναι φορές που δυο χέρια...
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΠΛΑΘΟΥΝ ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ Ξυπνούν τις νύχτες μες στον κάμποΚλειδώνουν πίσω τους τις πόρτες των σπιτιών τουςβαδίζουνε αυτόφωτες, με σιγουριά, στα σκοτεινάΜε χέρια καθαρά, απλώνουν στους αποστειρωμένους πάγκους την ανοξείδωτη ζωή τουςΤης...
Πατέρας Άδειο, λιωμένο σακάκι ο πατέρας Σκιάχτρο πεσμένο στο κρύο μάρμαρο Πάλι δραπέτευσες μπαμπά Σαν αεράκι περιδιάβηκες τη ζωή μου, αθόρυβα Μ΄ ένα τσιγάρο στα χείλη Χωρίς ρητορείες χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις Έμαθα να σε αποκρυπτογραφώ...
ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ LADA ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΟΥΝ; Πωλούνται τύρφης υλικά Oι λάμπες του Ίλιτς, ο Τύμβος του Τσάρου Άγγελοι χωρίς φτερά, μολυβένιοι στρατιώτες Τα μαύρα μάτια στο Γενί Καλέ κι η δόξα του αντάρτικου στο Κερτς Πωλούνται τύρφης υλικά κρινάκια για τον...