Ονειρεύτηκα Είδα το ουράνιο τόξο με κομμένες φτερούγες να πέφτει στην αιωνιότητα. Είδα ένα παιδί καθισμένο στη σκιά ενός δέντρου, κάθε φύλλο είναι ζεστό δάκρυ, κάθε κλαδί αναστεναγμός. Ονειρεύτηκα την ύπαρξη της ζωής έξω από το σώμα, από τη φυλακή...
ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ Μαζεύω ψιθύρους, ξεκαρφώνω λέξεις αιχμηρές, θάβω βαριές κουβέντες. Εκτελώ συνταγές ανακωχής. ΕΝΤΑΣΗ Αναμνήσεις γρανάζια τρώνε τις μέρες μου Με τη ναυτία να τρέχει στα σπλάχνα μου, πάρκαρα τ΄ όνειρο κάτω απ΄ τα βλέφαρα αναπνέοντας...
ΈΝΑ ΣΤΕΝΟ ΜΩΡΟΥΔΙΑΚΟ ΡΟΥΧΟ (ΧΕΡΙΑ-ΨΑΛΙΔΙΑ) «Δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα, κλαίει το παιδί… Σε κλείνω». Ήρθε ένα «πεινάς πάλι;» και έσταξε μες στ΄αυτιά μου, άχρηστο όπως το ζεστό γάλα στο στόμα μου, μετά από λίγο, το οποίο αρνιόμουν πεισματικά να...
ΟΙ ΛΕΜΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΡΙΚΚΟΥΣ Η Αντρικού ήταν συγχωριανή της γιαγιάς μου και πρόσφυγας από το ΄74 στη Λεμεσό. Ζούσε μόνη τα τελευταία χρόνια σ΄ένα μικρό σπίτι στο τέρμα του δρόμου μας. Έμοιαζε πολύ στή γιαγιά μου. Αγρότισσα, με χέρια που γέρασαν...
ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ Πάχνη, κόσμος διάφανος πού σχεδόν δέν ὑπάρχει μέρα πού λιγοστεύει ἀπότομα μ’ ἕνα «λοιπόν» νύχτα ἀπροσμάχητη: ν’ ἀδειάζουμε αἰτήματα ὑστερίες πού χάρισε τοῦ μεσημεριοῦ δόλος μύγες παντοῦ ἀκούραστες...
Άνω τελεία Μοιάζει με άνω τελεία η ζωή Σταματά γλυκά αλλά ύπουλα τον στίχο μην ξεχυθούν οι σκέψεις κι αδικήσουν τα λεγόμενα μη πλημμυρίσουν οι χυμοί και τα αρώματα και πάρει χρώμα η ματαιότητα Ατελής τελεία Πέταξε κάποτε στον ουρανό αφήνοντας...
ΣΥΝΟΙΚΕΣΙΟ Στο σπίτι μας η χαράχοροπηδούσε στο στεφάνιποτέ δεν έμπαινε καλάθιβασανιστικά ταμπλό στεφάνιστεφάνι ταμπλό κι έξωόπως η υπόσχεση του πατέραπως θα γυρνούσε νωρίς τις Κυριακέςνα μας πάει στην παραλίαμα πάντοτε ντρίπλαρε μ’ έναν πελάτηκαι...
Κάτι σαν νερό Ιδρώνουν συχνά οι σκέψεις μου με αλάτι, εξαφανίζεται η επιμονή τους μες στην υγρασία των χειλιών μου, γίνονται απλά επίμονα παιχνίδια ενός μυαλού που έμαθε να πονά να αναμένει και να αναζητά επίδοξες ταυτίσεις. Σιγά σιγά γίνομαι και...
Αδήλωτο φιλί Δίψασε και αναζήτησε τη δίψα του να σβήσει μ’ ένα φιλί. Θεριεύει καθώς το κορμί ζυμώνεται στη σκουριά των ημερών. Δίψασε για ένα φιλί, έστω μισό να ακουμπά μόνο το κάτω χείλος, σαν ρίγος μεταμεσονύχτιο έτοιμο για αποδημία. Ο καιρός...
ΣΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ; Σας αρέσουν τα σονέτα; Σας αρέσουν τ΄ αγάλματα; Τερπνό μειδίαμα θανάτου και ζωής, Στιλπνότερο κι από την πιο λαμπρή μέρα του θέρους, Πιο αθάνατο κι απ΄ τα ολόχρυσα μνημεία. Απρόσιτο άστρο τα καράβια μας καθοδηγεί, Πνευμάτων...
Ηλίου Νίκη Μες στην σκιά ήσουν το φωςΠίσω απ' την έκλειψη το ολόγιομο φεγγάριΜες στην βροχή ήσουν θεόςΜέσα στο θέρος το ολόδροσο ποτάμιΜες στα μεγάλα μαύρα μάτια σουξανθές ανταύγειες της ανατολήςνα μου χαμογελούν,Μες στην σιωπή χιλιάδες...
Το ποίημα πήρε το 1ο βραβείο στο 12ο Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης, των εκδόσεων Υδρόγειος. Το δημοσιεύουμε στη μνήμη ενός παιδιού του οποίου το μνημόσυνο τελέστηκε στις 16/8/2026 και ο πατέρας του ήταν μαθητής της ποιήτριας. ΕΣΒΗΣΕΣ Φως μου δεν...
Θέρος του Ανέσπερου Ο ήλιος σήμερα, ανυποχώρητος ανακριτής, φωτίζει τις γωνιές που επιμελώς κρύβαμε τον χειμώνα. Κανένας ίσκιος δεν προσφέρεται για άσυλο. Όλα εκτεθειμένα - στην τρομερή ειλικρίνεια του θέρους. Κι Εσύ, Παναγία, αγιογραφία σε στάση...
Στάχυ Από μικρή, μόνη στεκόσουν – κι ας σ΄ έβαζαν πλάι σε καλαμιές, την τέχνη της κορμοστασιάς να μάθεις. Έγερνες το κεφάλι από ντροπή στα είκοσι ‧ στα τριάντα, από σέβας. Μα στα σαράντα, το βλέμμα χαμήλωνες μην τύχει και φανεί η απέχθειά...
Ανεπαισθήτως Έχω μια θλίψη. Από του Κάιν τη σφραγίδα λέγεται πως φέρεται. Στην κίνησή μου ανεπαισθήτως δίνει το ρυθμό, στο βλέμμα μου μια ανυπομονησία, στο λόγο μου ένα σκληρό επιτονισμό. Αντίδωρα, Ή πρόσφορα Γενέσεως. Γιατί Πολύ με κούρασες...