Με τη νέα του συλλογή διηγημάτων «Οι αχθοφόροι» (εκδόσεις Υψικάμινος, 2025), ο Κωνσταντίνος Λίχνος καταθέτει ένα έργο πνευματικής ωριμότητας, το οποίο υπερβαίνει τα όρια μιας απλής προσθήκης στη σύγχρονη πεζογραφία. Πρόκειται για μια διεισδυτική...
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη ενός αρχαίου όσο κι ο άνθρωπος λυγμού, ενός στην άβυσσο χαμένου ημερολόγιου, ενός παιδιού που δεν θα φτάσει εδώ ποτέ, ενός παιδιού που έπλαθ' όνειρα με φώς. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη των δακρυσμένων παρειών, των...
Τό στίγμα τῆς πόλης ‧ ἄργησα νά τό ἐντοπίσω μέσα στίς φλεγόμενες εἰκόνες τοῦ Ἰουλίου. Τό κατέχω ‧ κι ὂμως τήν ἴδια στιγμή εἷναι ἀλλοῦ. Σάν τόν ὑάκινθο τοῦ νεροῦ, πού τόν ξεριζώνει ὁ ποταμός ἀπό τά βάθη τοῦ βορρᾶ καί τόν ταξιδεύει ὣς τη...
Σκούνα απαλάμιστη το σώμα, πλέει στις απόκρημνες ακτές της κάθε μέρας, χτυπιέται στα φαγωμένα βράχια της πραγματικότητας, μ’ αρκεί ένα βλέμμα μουσικό, μια συγχορδία στεναγμών, θελκτική μια μορφή, ή πρόσκληση θερμή, για να βρεθεί σ’ άλλην ακτή,...
Τις μεσημβρινές ώρες κάποιου ήσυχου αθηναϊκού Αυγούστου, ο πρωταγωνιστής επιστρέφει στον προαύλιο χώρο του παλιού του Δημοτικού Σχολείου με μέντορά του τον γερο-Χρόνο και οδηγό-ξεναγό του τον Πόνο. Μ’ ένα σαράβαλο ταξί περιδιαβαίνει τόπους και...
ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟ Καθώς βγαίνεις απ’ το κομμωτήριο, καθρεφτίζεσαι μεθοδικά σ’ όλα τα λαίμαργα βλέμματα. Ε ναι, βέβαια, η ομορφιά οφείλει ─ αν μη τι άλλο ─ να φαίνεται. Τα βλέμματά μας την κατοχυρώνουν, τα βλέμματά μας την ορίζουν. Όμως, ποιο...
O ΠΟΘΟΣ Έστεκες με το βλέμμα ροζιασμένο, σιωπηλό. Έστεκες, να ήξερες πως έστεκες. Όλη η φύση σε αγάπησε, μα πιότερο εγώ. Άνθη, παπαρούνες, μια μέλισσα τρελή όλα σ’ εσένα να δηλώνουν τυφλή υποταγή. ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ Ένα τραπέζι παίζει με τη σκιά του....
Της Ζωής Χατζηγεωργίου Φιλολόγου - Ποιήτριας Το μικροδιήγημα δεν αποτελεί απλώς ένα «μικρό διήγημα», ούτε τη συντομευμένη εκδοχή μιας μεγαλύτερης ιστορίας. Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη αφηγηματική κατασκευή σε ελάχιστη έκταση, ένα αυτόνομο...
Μαγεία το Σαββατόβραδο η μεγάλη άσπρη οθόνη. Το άσπρο γιασεμί παρέα κάνει στο φεγγάρι Η βουκαμβίλια τρυφερή στις άκρες τους έλικες απλώνει. Κι ο θάνατος φιγουράρει στο πανί του σινεμά με το χέρι στη σκανδάλη. Ο Κιαροστάμι τον Μπέργκμαν...
IΦΙΜΕΔΕΙΑ Γ΄ — ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑ ΙΦ. Καθώς σε κοιτάζω βαθιά μες στον καθρέφτη, αναρωτιέμαι, η αλήθεια είναι το ψέμα σου ή το ψέμα η αλήθεια σου. Φ. Μια κραυγή αγωνίας χωρίζει την αλήθεια από το ψέμα Ιφ. Με τη γήινη βαρύτητα είμαι δεμένη, δεν...
Δεν την ζηλεύω κι ας είναι απαράμιλλη η ομορφιά της. Ούτε κι αυτή θα την ξεχάσει ο χρόνος. Με τα πλοκάμια του θα την τυλίξει Θα την γκρεμίσει απ΄ το βάθρο ξαφνικά. Τώρα που έφυγαν τα νιάτα κατάλαβα… πόσο σκληρός μπορεί να γίνει μ΄ αυτές που...
Το μυθιστόρημα ως κοινωνική κριτική Σωτήρης Παπαγεωργίου Το έργο του Θεοτόκη δομείται πάνω σε μια εποχή μεταβάσεων κατά την οποία δημιουργούνται στρατόπεδα ηττημένων (πλάι στους νικητές) που προσπαθούν ν’ αντισταθούν στη νέα εποχή εργαλειοποιώντας...
O χρόνος Πρόσεξα ότι ο καφές μου αυτή τη φορά έχει δύο παγάκια, αρκετά σκέφτηκα. Τα παγάκια λιώνουν κάποιες φορές βασανιστικά αργά, κι άλλες πριν προλάβω να κοιτάξω έχουν διαλυθεί. Έχει να κάνει με το μάτι του χρόνου σκέφτηκα ίσως και το αυτί ή τη...
ΕΝΟΡΜΗΣΕΙΣ Εν αρχή είναι η ύλη Ύλη λαχανιασμένη με κόκκινα μάτια Ακέραιη σιωπή Αυγή με το λάθος στο στόμα Έκρηξη σπασμένων οστών σε άγνοια αριθμητικής Ο καφές χύθηκε Έρκος ιερό η σάρκα Ρωγμή η ποίηση εξακτινώνει τα θραύσματα του έρωτα μια φορά δύο...
Ικεσία Ι Μέσα στη νύχτα ρίχνω δυο ψίχουλα — αν θέλεις πάλι να γίνεις ο λύκος μου πέφτω σαν Κοκκινοσκουφίτσα —μπερδεύω βλέπεις τα παραμύθια— τα ψίχουλα μουλιάζουν στο σκοτάδι εγώ αφηγούμαι ιστορίες στα δέντρα — τώρα το ξέρουν πως δεν θα ’ρθεις. ΙΙ...