1. ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΜΑΗ Η πλάση γιόρταζε εκείνο το πρωί. Είχε ξυπνήσει από ύπνο βαθύ. Είχε δει όλα τα όνειρά του κόσμου, τις αγωνίες, τις χαρές, τα πάθη, τον έρωτα που ήταν όλος δικός σου. Μπήκαμε στη βαρκούλα κι ανοίξαμε πανιά, με το βλέμμα ν'...
Έλα, περπάτα Όχι στα γόνατα. Όρθια με ατένισμα αϊτού και αρμενιστής στο πλοίο Έλα, λύσε τα άρμενα κόκκινα και μαύρα περιμένουν. Πρώτη Μαΐου σήμερα μάζεψε και λίγες άγριες ανεμώνες για τις καλές ημέρες....
Βρισκόμασταν πάντα επί γης και με πάθος όλα τα στοιχειώδη μου επί γης, με είχε στοιχειωδώς (προ) ετοιμάσει. -Κανένα έπιπλο; -Κανένα. -Ούτε ένα μικρό σοβατεπί; -Ούτε. -Και η Harley Davidson στο χωλάκι; -Αυτή δεν είναι έπιπλο, είναι ταξίδι. Από τότε...
Η πρόσφατη ποιητική μου συλλογή «Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση» είναι το πρώτο μονοθεματικό ποιητικό έργο στα ελληνικά γράμματα που αφορά το ελληνικό παράδειγμα της γενιάς των Millennials, δηλαδή των ανθρώπων που γεννήθηκαν...
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ Ἐπειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει πρέπει τώρα ν΄ἀρχίσουμε νά γράφουμε ὂλο καί περισσότερα ποιήματα γιά νά καθαρίσουμε τό τοπίο ἀπό τον τρόμο, τήν απειλή και τό θάνατο πρέπει τώρα να ἐξορκίσουμε τούς εφιάλτες πού κρύβονται ἀκόμα μέσα...
Θύμηση Άργησα να ‘ρθω σήμερα, το ξέρω. Δείξε μου ένα δρόμο σύντομο, μη φύγεις· αύριο θα έρθω νωρίς. Θα κουρνιάσω στα μπράτσα σου, θα σε κρύψω στον κόρφο μου. Δεν θα μας δει κανείς. Θα μείνουμε ακίνητοι, ίσκιοι σιωπηλοί, εύπλαστου...
1.ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ Υπάρχουν πολλά αξιολύπητα πράγματα μα τίποτε σαν τους ανθρώπους που ξεπέζεψαν και συνειδητοποίησαν, τότε μόνο, πως στο εξής μόνοι θα φέρουν την ασημαντότητά τους. Πλακόστρωτα πάνω-κάτω δίπλα από παρέες πρωινού γνωστών που πια δε...
ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ Καλησπέρα! Καλώ από έναν κόσμο «έτερον ήμισυ», με πεταλούδες και βραχονησίδες. Καλησπέρα! Χθες βούτηξα την πένα μου μέσα μου και βρήκε ένα κοχύλι. Από εκείνα τα λιτά κι απέριττα που σε γεμίζουν στοργή. ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ Με τη φωτιά παίζεις και θα...
Οικογενειακό γεύμα Τους θυμάμαι καθισμένους γύρω απ΄το τραπέζι όταν τελείωναν το φαγητό – με τους ώμους πια πεσμένους και την κοιλιά τους πρησμένη – να συνεχίσουν να μιλάνε ακατάληπτα, ενώ τα λαδωμένα τους στόματα άνοιγαν διάπλατα κάθε τόσο που...
ΠΑΝΤΑ ΚΥΝΗΓΟΥΣΕΣ ΦΕΓΓΑΡΙΑ Κοίτα το φεγγάρι. Στέκεται στο σκοτάδι και υπερηφανεύεται αλαζονικά για τη λάμψη του. Μαγνητισμένος, θωρείς την άγρια, λές, ομορφιά του. Δε βλέπεις ότι μακιγιαρίστηκε με το φως του ήλιου για να σε προσελκύσει να του...
ΧΩΡΙΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟ στόν Δημήτρη Νόλλα Μέ περίμενε στήν πρώτη σειρά, λές κι ἦταν φτιαγμένο γιά μένα. Θά μοῦ ἔφτανε ἄνετα ὥς τή μέση, μέ...
Ο οδοφύλαξ Σε χωμάτινη οδό κάτωθεν του ιερού βράχου της πόλης, οδηγώ τετράτροχη καρότσα. Σφίγγω, στις παλάμες, τα γκέμια σταματώντας την πορεία του όνου . Στο κέντρο του δρόμου στέκουν άνδρες, ο ένας εκ των οποίων με ταινία πέριξ αριστερού...
ΟΙ ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ Κτίστηκε λεπτομερώς κόσμος ελεγχόμενος απ’ την ανάγκη των ποιητών να μη φοβούνται τον θάνατο. Όλες οι λέξεις συμβαίνουν στις σκέψεις τους, καθώς το χέρι μοναχό βαδίζει μες στο ποίημα. Ερωτώ, σε τι ωφελεί η ποίηση αν δε δίνει...
ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (ανέκδοτο) Ήθελες να' χεις ένα πράσινο φύλλο στο δεξί σου χέρι κι ένα κλαδί τ' Αυγούστου στο ζερβό. Να 'χεις ένα χάρτινο καράβι άνοιξης για σώμα και ένα άσπρο πανί στην κεφαλή ν' ανεμίζει στον αέρα. Έλιωσε το χιόνι,...
Τέλος...